Hardenbergse bochten

In de auto op weg naar de koers werd er al zo nu en dan even naar de luchten gekeken,gaan we het droog houden of word het een natte glibberige koers.

Het bleef druilen en met een bewolkte lucht reden we hardenberg binnen,opzoek naar de kroeg waar we ons moesten inschrijven voor de koers.

Meerdere deelnemers waren hier aanwezig en de koers start dus hier al,psychologisch gezien want de eerste waarschuwingen werden quasi nochalant in de ruimte los gelaten.

Er licht olie in de eerste bocht,het is er spekglad en o ja in bocht twee licht veel zand en als het dan ook nog begint te regenen zijn de klinker bochten niet op snelheid te nemen.

Niks van aantrekken,heb vertrouwen,de benen zijn goed,het sturen is onder controle,de snelheid is er wie maakt je gek.

Ik haal mijn rugnummer en merk dat er renners zijn die toch gevoelig zijn voor dit soort kreten en worden al wat onrustig.

Ik pak mijn fiets er rijd naar de sporthal om mij om te kleden,ook hier is de psycologische oorlogvoering in volle gang en worden renners die vroegtijdig uit de koers zijn voorgaande aan de onze ondervraagd over het parcour.

De daad werkelijke wedstrijd is minder spannend en glibberig als het voorpelde.

Een typisch criterium parcour,kort,snel,goed lopende bochten met korte rechte stroken van asfalt en klinkers en bijna geen rem momenten.

Hard,knalhard zo werd er gereden ronde na ronde,met een afvalrace als gevolg van wegrijden was geen sprake voor niemand,dit is nou zo'n koers waarin je halfweg al weet dit word beslist door een peletonsprint.

Sprinten is nog niet aan mij besteed en er restte voor mij dan ook niet anders dan voor een plek bij de eersten te rijden om er voor te zorgen dat we niet met lege handen naar huis gaan.

Harm-Jan Hovenkamp