Fietser moet fietsen

Maart 2020 heeft tante Corona mij vereerd met een bezoek en cadeaus, ik heb er wel een conditionele knieval voor moeten maken. Maar goed ik weet nu wat ik ervoor terug gekregen heb.

Als onregelmatig regelmatige fietser trapte ik al jaren voor het vaderland weg, met de neus naar de wind. Weer eens een fiets van marktplaats gehaald, ik weet nog maar weinig van hoe al die technische hoogstandjes heten. Mij ging het om het lekker tegen de wind in knokken, om je heen naar het landschap, bomen en beestjes kijken. Zeg maar een dynamische toerist die toch heel regelmatig voldoende impulsen moet krijgen.

Nu een jaartje na het hoge bezoek kan ik mijn rondjes weer fietsen en een rondje met Ǵerard een vriend die ik al decennia ken attendeerde mij op jullie fietsclub.  “Heel normale lui“.  Als hij dat zegt dan heb ik daar een groter plaatje bij dan slechts die 3 woorden. Omdat Tante Corona een voor mij wekelijkse dinsdagavond-activiteit  de nek had omgedraaid had ik ook tijd om met mee te fietsen. Met een flinke dosis ontzag voor spillepootjes op stevige fietsen ben ik meegegaan, om maar eens kennis te maken.  Gerard had een prachtig rondje over de Veluwe bredacht. Totdat na een half uurtje Corona mij de luchtpijp dicht kneep. Wat er toen gebeurde was eigenlijk de reden dat ik besloten heb om lid te worden van ETP.   Ik kon even niet verder, maar wilde ook absoluut niet “op de bagagedrager mee.” Ook niet als een blok aan het been van ieder ander. Ik herkende de situatie waar ik in zat. Geen lucht, daarna heel koud, daarna moeten drinken en eten, en zwaar gemoed en dan moe. Een gevoel van totale lamlendigheid. Maar ik heb het vaak genoeg meegemaakt dat ik weet dat ik er prima overheen kom en ook naar huis kan rijden. En zo is het ook gegaan. Al heb ik best wel wat moeite moeten doen voordat ik alleen verder mocht. Maar wat mij diep heeft beroerd is de solidariteit voor elkaar. Allerlei scenario ‘s kwamen voorbij; rustig tempo gaan rijden tot aan dat een van de ploeg bij mij zou blijven.  Heel mooi, mensen!

Als solist heb ik toch de kracht van een mooie ploeg ervaren. Misschien ook wel een cadeau van Tante Corona.

Edwin Kolkman, Fietser